ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นด้วยอารมณ์สิ้นคิด 5555555+ เอาเพลงไม่มีสิ่งไหนมาเอี่ยวด้วยนิดๆ อย่าถามว่าเนื้อเพลงอยู่ไหนเพราะเอาใส่ลงไปแล้วมันไม่เข้ากันเลยอ่ะค่ะ T^T เลยเอามาเป็นธีมพอให้รู้ว่า ไม่มีสิ่งไหนต้านอยู่หรอกความรัก (ความรู้สึกของพระเอกค่ะ)

แต่งฟิคสั้นครั้งแรก ต้อนรับวาเลนไทน์ คิดว่าจะจบไม่ลงแล้ว ใจหายหมด T________T เอลอยากให้มันเป็นฟิคที่ให้อารมณ์โรแมนติกนิดๆ แต่อ่านแล้วต้องถาม มันโรแมนติกตรงไหน? ใครหาเจอก็บอกด้วยนะคะ เหอๆ

เครดิต : ฟิคเรื่องนี้ดัดแปลงมาจากฟิคเรื่อง 100 Days ของนักแต่งฟิคคนหนึ่งใน HB คู่โปรดของเอลเองค่ะ Pierre x David ใครอยากอ่านเวอร์ชั่นต้นฉบับ บอกได้ฮับจะส่งให้ เรื่องนี้ทำเอลเสียน้ำตาไปหลายถังเลยทีเดียว (ภาษาปะกิตอย่างเดียวนะครับ)

Title: Enough
By: Madden

Yamas POV

เฮ้อ...อีกเดือนเดียวฉันก็ต้องไปเรียนต่อแล้ว เสียดายจังนะ ผมหันไปมองเพื่อนสนิทซึ่งนั่งอยู่ข้างๆก่อนจะยิ้มจางๆแทนคำขานรับ ใช่ว่าผมไม่รู้สึกเหมือนกับเขา ตรงกันข้ามผมกลับรู้สึกเหงา เสียใจและอดเป็นกังวลลึกๆไม่ได้ เมื่อคิดว่าที่ตรงนี้จะว่างเปล่า ไม่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายอีก

ตั้งแต่ที่ผมรู้ว่า จินจะไปเรียนต่ออเมริกา ผมนั้นทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว หลายครั้งที่ผมเกือบจะร้องไห้ต่อหน้าเขา แต่เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไงนะ จะรังเกียจไหมที่มีผู้ชายมาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงหน้า น้ำตาที่พยายามกลั้นก็แห้งเหือดไปเอง

จินไม่รู้หรอกว่าเวลาหนึ่งเดือนก่อนที่เค้าจะไป มันทำร้ายผมขนาดไหน ผมไม่นั่งนับวัน นับคืนเพราะรู้ว่ามันน้อยเกินไปสำหรับความต้องการของผมซึ่งอยากให้เค้ายังคงอยู่ตรงนี้ สมุดโน้ตเล็กๆที่ผมถือในมือเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยค้ำจุนผมไว้ จินมักจะถามผมเสมอว่า นายเขียนอะไร? หรือ มันสำคัญตรงไหนเหรอ ทำไมนายถึงหมกมุ่นจัง และคำตอบที่เขาได้กลับไปทุกครั้งก็มีเพียงรอยยิ้มฝืนๆจากผมกับคำพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า ฉันเขียนอะไรเรื่อยเปื่อย อย่าใส่ใจเลยนะ

ผมบอกไม่ได้หรอกว่าตัวเองเขียนอะไร ผมกลัวการถูกหัวเราะเยาะ ผมกลัวแววตา สีหน้าและท่าทางรับไม่ได้จากอีกฝ่าย ที่สำคัญ ผมยังไม่พร้อมให้เค้ารับรู้ความจริงบางอย่างที่ผมพยายามซ่อนไว้ตลอดเวลา 17 ปี
ในสมุดโน้ตเล่มนี้ ไม่มีตัวอักษรใดนอกจากตัวเลขจำนวนมาก ตัวเลขที่ผมเขียนลงไปบนหน้ากระดาษว่า มันผ่านไปกี่นาทีแล้ว และผมยังเหลืออีกกี่นาทีเพื่อที่จะได้ยืนอยู่เคียงข้างเค้า...

ในสายตาของเค้า ผมเป็นเพียงเพื่อนคนหนึ่งที่คอยรับฟังปัญหาของเค้าเงียบๆ ให้คำปรึกษาที่ดีบ้าง ไม่ได้เรื่องบ้าง หรือแม้กระทั่งไม่สามารถให้ความช่วยเหลือใดๆได้นอกเสียจากคอยเป็นกำลังใจ ผมไม่ใช่คนแรกที่เค้าเดินเข้ามาหาเมื่อมีเรื่องกังวลใจ แต่ผมมีความสุขที่ได้เป็นคนสุดท้ายที่ได้รับฟังในทุกๆเรื่องราว...

ขณะที่ในสายตาของผม จินเป็นมากกว่าเพื่อน เป็นคนเพียงคนเดียวที่ทำให้ผมเกิดความรู้สึกต่างๆ ทั้งรัก ทั้งห่วงหา ทั้งปรารถนาจะให้เค้ามีความสุข ผมเข้าใจดีว่าความรู้สึกนี้เค้าไม่ต้องการจะรับรู้ ต่อให้ผมจะเผลอหลุดปากหรือแสดงท่าทีแปลกๆออกไป สุดท้ายเค้าก็จะผลักไสความรู้สึกนี้และวิ่งหนีผมไปในที่สุด ผมเพียงต้องการได้อยู่ข้างๆเค้า จะเป็นเงา จะเป็นอากาศหรือจะเป็นเพียงองค์ประกอบเล็กๆ ในชีวิตเค้า ผมยอมได้ทั้งนั้น

ทำไมฉันไม่มีคนรักสักคนนะ อยากรู้ชะมัดว่าวันที่ต้องจากกันฉันจะทนได้มั้ย

ผมรีบก้มหน้าซ่อนแววตาที่ปวดร้าว ผมไม่รู้หรอกว่าถ้ามันเป็นอย่างที่เค้าหวังไว้จริงๆ เค้าจะรู้สึกอย่างไร แต่ตอนนี้ผมนี่แหละที่เจ็บปวดจนแทบทนไม่ได้ ทำไมนะ...ทำไมผมถึงกลัวที่จะบอกความรู้สึกนี้ให้เค้าได้รู้ ถึงแม้มันจะทำให้ความสัมพันธ์แบบเพื่อนของเราจบลง มันก็คงไม่ต่างจากระยะห่างของเราในอนาคตอยู่แล้ว แต่ผมยังแอบหวังในใจลึกๆว่า หากผมเก็บมันไว้เงียบๆ แล้วสักวันเค้ากลับมาอยู่ตรงหน้าผมอีกครั้ง เรายังสามารถเป็นเพื่อน พูดคุย ยิ้ม หัวเราะได้เหมือนเก่าอีกครั้ง แล้วมันจะมีค่าอะไรที่ผมจะทำลายความหวังด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของตัวเอง...

โทโมะยังไม่มีแฟนใช่มั้ย? ผมสะดุ้งเฮือกกับคำถามนั้นของเขา

เอ๊ะ? ทำได้เพียงอุทานเล็กๆด้วยความตกใจ

งั้นเรามาเป็นแฟนกันดีมั้ย? ผมตาเบิกกว้างกับประโยคที่ได้ยิน แค่หนึ่งเดือนเอง ฉันจะได้รู้ไงว่าตอนจากกัน ฉันจะทนได้มั้ย แล้วนายเองจะได้ไม่เบื่อด้วย อย่างน้อยฉันก็พานายไปเที่ยวที่โน่นที่นี่เหมือนที่คู่รักเค้าทำกัน ฟังดูน่าสนุกออกจริงมั้ย? ผมยืนนิ่ง ถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าว่าผมอยู่ในความฝันหรือในโลกแห่งความเป็นจริง

จินเอื้อมมือมากุมมือผมไว้หลวมๆก่อนจะตื้อเอาคำตอบ ผมเหลือบขึ้นมองเขาสักพักแล้วก้มหน้าลงตามเดิม ปฏิเสธไม่ได้ว่าความจริงแล้วตนดีใจแค่ไหนกับคำขอร้องของอีกฝ่าย แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่า สิ่งที่จินขอมันไม่ได้ต่างไปจากการทดลอง หรือเกมส์สนุกๆเกมส์หนึ่งเท่านั้น

เอาสิ...ฉันก็ไม่มีอะไรทำด้วย ผมอ้างทั้งที่หัวใจมันพองโตขึ้นเรื่อยๆ

เวลาหนึ่งเดือนกับความรักปลอมๆ ได้แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว...

Day 2:

จินมารับผมที่บ้านแต่เช้าเพื่อเดินไปโรงเรียนด้วยกัน ผมดีใจมากจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ไม่ก้มหน้าก็เอาแต่ยิ้มให้คนโน้นคนนี้และทุกสิ่งรอบตัวจนอีกฝ่ายอดแซวไม่ได้ว่า

ดีใจขนาดนั้นเชียว? รู้อย่างนี้ฉันมารับนายทุกวันแต่แรกก็ดี

นั่นยิ่งทำให้ผมยิ้มมากขึ้นอย่างกับคนบ้า แต่จินเองก็ไม่พูดอะไรมาก เขากลับแย่งเอากระเป๋าในมือผมไปถือ อีกมือก็จูงมือผมออกเดินช้าๆ เขาให้ผมเดินชิดด้านใน ส่วนเขาเดินติดขอบถนนโดยอ้างว่า ไม่อยากให้ผมเดินสะดุดหินหรืออะไรสักอย่างแล้วล้ม ไม่ก็กลัวว่าผมจะถูกรถที่แล่นผ่านไปมาเฉี่ยวเข้าที่ไหนสักที่ แม้น้ำเสียงที่พูดเหมือนจะแหย่เล่น แต่ผมรู้ดีว่าความจริงแล้วเค้าเป็นคนอ่อนโยน แม้ผมจะเป็นเพียงคนรักหลอกๆ ภายในระยะเวลาที่ถูกกำหนดไว้แล้ว เค้าก็ยังให้ความสำคัญ

Day 7:

หลังเลิกเรียน จินชวนผมไปซื้อของเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่เรารู้จักกันมา ทุกครั้งเขาจะไปกับเพื่อนอีกกลุ่ม แม้เขาจะเอ่ยปากชวนผมบ้างแต่ผมก็ไม่เคยตกปากรับคำของเขาสักที เพราะผมวางตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ต่อหน้าเพื่อนของเขา ผมไม่คุ้นเคยกับใครเป็นพิเศษ ไม่มีเรื่องชวนคุย ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหัวข้อสนทนาที่พวกเค้าให้ความสนใจอยู่ แต่วันนี้ จะมีเพียงผมและจินสองคนเท่านั้น

จ้องตาเขม็งเชียว อยากได้เหรอ? จินกระซิบถามข้างหูผม ให้ผมตกใจเล่นและมันก็ได้ผล ผมเบี่ยงตัวหนีลมหายใจอุ่นๆของเขา ทั้งที่ในใจอยากจะขยับเข้าไปใกล้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ โทโมะชอบของแบบนี้เองเหรอเนี่ย ที่ผ่านมาไม่เคยรู้เลยนะ

ผมก้มลงมองตุ๊กตาหมีสีชมพูในมือแล้วยิ้ม...แต่ฉันรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับนายเลยนะ...รู้ว่านายชอบอะไร...รู้ว่านายต้องการอะไร...

นายจะโกรธมั้ยถ้ารู้ว่าฉันให้ความสำคัญกับทุกเรื่อง หากมันเป็นเรื่องของนาย...จิน...

สวัสดี... ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเข้มยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม แขนสั้นๆถูกบังคับให้ขยับเล็กน้อย เราชื่อจิน เป็นเจ้าของโลกจินล่ะ บอกเราหน่อยสิว่านายชื่ออะไร? ผมอมยิ้มกับน้ำเสียงที่ดัดให้เล็กลงของเขา อ๊ะ ยิ้มแล้ว...น่ารักจังเลย เราตัดสินใจแล้วล่ะว่าจะให้นายเป็นเจ้าหญิงของโลกเรา

เอ๊ะ? ผมหันมามองเขาให้เต็มตาแล้วพบว่าร่างสูงข้างตัวกำลังยิ้มกว้าง ทำไมชอบแหย่ฉันเล่นนักนะ? ผมวางตุ๊กตาหมีในมือลงบนชั้นตามเดิม

ก็ฉันชอบรอยยิ้มของโทโมะนี่ จินวางตุ๊กตาของตัวเองลงบ้างก่อนจะเดินมาดักหน้าผมซึ่งทำท่าจะเดินหนี ฉันอยากให้นายยิ้มบ่อยๆ ยิ้มเยอะๆ เขาพูดแล้วเอามือมาดึงแก้มทั้งสองข้างของผมเบาๆ

ปล่อยนะจิน ฉันเจ็บ... ผมแกล้งโวยวายไปอย่างนั้น แต่เขากลับตกใจ รีบปล่อยมือแล้วก้มลงสำรวจรอยช้ำบนหน้าผมอย่างละเอียด ผมมองสีหน้าเป็นกังวลของเขาแล้วก้มหน้าลง เริ่มรู้สึกผิดที่โกหก

ดีจังเลย ไม่เป็นรอยที่ไหน... จินถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอโทษนะโทโมะ...ฉันแค่อยากให้นายยิ้มเท่านั้นเอง ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้งก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

เข้าใจแล้ว จากนี้ฉันจะยิ้มเยอะๆนะ ยิ้มให้นายคนเดียวเลย...

ยิ้มให้ฉันคนเดียวได้มั้ย? เขาถามพร้อมกับใช้มือประคองใบหน้าผม ขณะที่ผมใจหายเพราะไม่นึกว่าเขาจะถามในสิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่ ฉันขออะไรเห็นแก่ตัวไปมั้ย? ผมยิ้มเล็กน้อยพลางส่ายหน้าปฏิเสธ นายขอในสิ่งที่ฉันเต็มใจให้ต่างหาก...

พี่ชายทำอะไรกันคะ? เสียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆดังขึ้นทำลายบรรยากาศแปลกๆระหว่างเราสองคน ผมรีบผละออกห่างจากจินแล้วเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนความเขินอาย จินได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะจูงมือผมออกจากร้านนั้นไป


Day 10:

จินพาผมไปไหว้พระที่ศาลเจ้า เขาเลือกไปศาลเจ้าที่มีชื่อเสียงด้านความรักและยังคะยั้นคะยอให้ผมไปดื่มน้ำอธิษฐานแก้วเดียวกับเขา ผมมองดูจินยกแก้วกระเบื้องใบเล็กขึ้นแล้วหลับตาอธิษฐานด้วยใจที่เต้นรัว อยากรู้ว่าเขาจะขออะไร จะมีเรื่องของผมอยู่ในนั้นบ้างมั้ย

โทโมะ...ถึงทีนายบ้างแล้ว เขาส่งแก้วให้ผมหลังจากจิบน้ำบางส่วนไปแล้ว
หันไปทางโน้นก่อนสิ ผมบอกเขา พยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉย

ทำไมล่ะ ฉันอยากเห็นนี่ว่านายจะทำหน้าแบบไหนตอนอธิษฐาน

มันเป็นความลับนะจิน แอบดูน่ะเสียมารยาท พูดไปก็เหมือนตำหนิตัวเอง แต่สุดท้ายเขาก็ยอมหันไปสนใจสิ่งอื่น จากนั้นผมจึงยกแก้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหลับตาอธิษฐานด้วยความตั้งใจ

พระผู้เป็นเจ้าครับ...ผมอยากให้คนที่ยืนอยู่ข้างผมมีความสุข ได้ทำในสิ่งที่เค้าอยากทำและขอให้ผมได้เป็นกำลังใจให้เขาตลอดไป...

ผมจิบน้ำแล้ววางแก้วไว้ในกล่องไม้ใกล้ๆ ครั้นเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงก็พบว่าอีกฝ่ายยืนจ้องผมอยู่ก่อนแล้ว ขอพรแล้วก็กลับใช่มั้ย? ผมถามทันที ไม่อยากให้เขาสังเกตท่าทีที่เปลี่ยนไปของผม

นายขอพรว่าอะไร? เขาย้อนถาม

ไม่บอก

บอกหน่อยสิ ฉันอยากรู้ จินยังคาดคั้น

ไม่

งั้นฉันบอกของฉันก่อนก็ได้ว่าฉันขอให้... ผมรีบเอามือปิดปากจิน

อธิษฐานแล้ว เค้าไม่ให้บอกคนอื่น เดี๋ยวมันจะไม่เป็นจริงรู้มั้ย? ผมติงก่อนจึงมือกลับ ปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเองไม่อยากรู้ แต่ผมไม่ต้องการให้คำอธิษฐานของเขานั้นไม่เป็นผล ไม่ว่าเขาจะขอเรื่องอะไรก็ตาม...

Day 12:

โทโมะ... ผมมองไปยังต้นเสียง เห็นจินวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง ฉันได้ยินว่านายหกล้มตอนสอบวิ่ง ไม่เป็นไรใช่มั้ย? เขาถามขณะที่ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง

อืม...มีแผลถลอกนิดหน่อย ผมชี้ไปที่หัวเข่าซึ่งอาจารย์ห้องพยาบาลทำแผลให้เรียบร้อยแล้ว ว่าแต่จินเถอะ วิ่งมาเหงื่อแตกพลั่กเชียว ผมควานหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกง

ฉันเป็นห่วงนายนี่ ตอนที่รู้เรื่องก็วิ่งออกมาจากห้องเลย ไม่รู้ว่ากลับไปจะโดนอาจารย์ดุรึเปล่า ผมชะงักมือที่กำลังจะซับเหงื่อให้เขา

ห่วงฉันเหรอ...วิ่งออกมาตอนที่อาจารย์กำลังสอน...อย่าพูดในสิ่งที่ทำให้ฉันดีใจ ทำให้ฉันมีความหวังได้มั้ยจิน...

โทโมะ? เขาเรียกชื่อผม

คราวหลังไม่ต้องวิ่งมาก็ได้นะจิน เรื่องเรียนสำคัญกว่าฉันนะ ผมยัดผ้าเช็ดหน้าใส่มือเขา

ฉันไม่สบายใจนี่ ถ้าไม่ได้เห็นกับตาว่านายไม่เป็นอะไร เขากุมมือผมไว้ นายรู้มั้ยว่าฉันคิดมากแค่ไหน ฉันนึกโกรธอาจารย์ที่ให้นายสอบ ฉันโมโหลู่วิ่งที่ทำให้นายหกล้ม ฉันเคืองเพื่อนร่วมห้องนายหลังจากที่รู้ว่าไม่มีใครพานายมาห้องพยาบาลจนหมดคาบ แล้วที่สำคัญ ฉันโกรธตัวเองที่ไม่ได้อยู่ข้างนายตอนเกิดเรื่อง... มือของเราสองคนสอดประสานกันอย่างเผลอตัว ผมมองหน้าจินแล้วยิ้มบางๆ ขอบคุณสำหรับความห่วงใยที่เขามีให้

ตอนนี้นายก็เห็นแล้วนี่ว่าฉันไม่ได้เป็นอะไร เพราะฉะนั้นอย่าคิดมากเลยนะ

คำตอบที่เขามีให้คืออ้อมแขนแข็งแรง ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเร็วแค่ไหน แต่ผมสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นภายใต้อ้อมกอดนั้น นาทีนี้ผมไม่เบี่ยงตัวหนีลมหายใจร้อนผ่าวหลังใบหูอีกแล้ว ผมกอดแผ่นหลังนั้นกลับและแนบหน้าลงบนอกกว้าง นิ่งฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวไม่ต่างจากของผมด้วยรอยยิ้ม

มันมีอะไรเปลี่ยนไป...นายรู้สึกมั้ยโทโมะ? เขาถามผมเสียงแผ่วเบา คล้ายกับว่าเขาลังเลใจ ผมไม่ตอบรับ ไม่ปฏิเสธ ได้แต่นิ่งเงียบรอฟังคำพูดต่อไปของเขาอย่างตั้งใจ ทำไมฉันถึงตื่นเต้น ประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้านายด้วยก็ไม่รู้ นายได้ยินเสียงเต้นของหัวใจฉันแล้วใช่มั้ย? ผมพยักหน้า งั้นช่วยบอกฉันทีสิว่าเพราะอะไร ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวฉัน นายเป็นคนเปลี่ยนมันใช่มั้ย? เขาถามพลางก้มลงมองผมเพื่อรอคำตอบ

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเปลี่ยนอะไรนายรึเปล่า...แต่ฉันหวังเสมอว่าจะเป็นคนๆนั้น จิน...

Day 15:

เดทครั้งแรกของเราเป็นสวนสนุก จินพาผมไปต่อแถวขึ้นเครื่องเล่นหวาดเสียวต่างๆทั้งที่รู้ว่าผมไม่ชอบเครื่องเล่นพวกนั้น แต่หลังจากเล่นเสร็จ เขาก็จะหันมาเอาใจผม ซื้อขนม ซื้อน้ำให้ หนำซ้ำยังหยิบพัดลายการ์ตูนน่ารักซึ่งซื้อตรงประตูทางเข้าออกมาพัดให้ด้วย

เอาใจจังนะ แสดงว่าเดี๋ยวต้องพาฉันไปเล่นอะไรแปลกๆอีกรอบใช่มั้ย? ผมแสร้งประชด

ใครบอก ฉันจะเอาใจแฟนตัวเอง ผิดเหรอ? จินพูดคำว่าแฟนเต็มปากเต็มคำจนผมอึ้ง ไม่รู้ว่าเขาจริงจังแค่ไหน แต่สำหรับผมแล้ว มันทำให้ผมดีใจมาก อากาศเริ่มร้อนแล้ว ไปนั่งกินไอติมตรงโน้นดีมั้ย?

ตามใจสิ ฉันยังไงก็ได้ ผมพูดพร้อมกับเปิดกระเป๋าสะพายเพื่อหาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อ อ๊ะ... ผมตกใจนิดๆเมื่อเขาเป็นฝ่ายเช็ดเหงื่อให้ผมโดยใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเดียวกับที่ผมเคยให้เขาในห้องพยาบาล

นายเก็บมันไว้ด้วยเหรอจิน...

ผมมองผ้าเช็ดหน้าที จินทีด้วยความแปลกใจ คล้ายกับเขาอ่านใจผมออกจึงยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า ของที่นายให้ มันเป็นของสำคัญสำหรับฉันนะ ผมยิ้มให้คำพูดนั้นของเขาก่อนจะเบือนหน้าหนี ความอ่อนโยนของผู้ชายคนนี้ทำผมหวั่นไหวได้ตลอดเวลา นานวันเข้ามันยิ่งทำให้ผมวางตัวไม่ถูกและไม่สามารถห้ามใจไม่ให้คิดเข้าข้างตัวเองได้

หรือเขาจะรู้ว่าผมรู้สึกกับเขายังไง...หรือเขาจะเริ่มเห็นค่าของผมบ้างแล้ว...หรือแม้กระทั่ง เขาจะรู้สึกเช่นเดียวกันกับผม...

โทโมะ...ฉันขออะไรอย่างนึงได้มั้ย? เขาเอ่ยขึ้น

อะไร? ผมถามกลับเสียงสั่น กลัวว่าเขาจะขอให้ข้อตกลงทั้งหมดระหว่างเรายกเลิก

ฉันอยากเป็นที่ปรึกษาให้นายบ้าง... เขาพูดแล้วยิ้ม ตอนที่ฉันมีปัญหา ฉันวิ่งไปหานายทุกครั้งเลยใช่มั้ย แต่ตรงกันข้าม ตอนที่นายมีปัญหา ฉันกลับไม่เคยอยู่เคียงข้างนายเลย ฉันไม่รู้ว่านายมีใครคอยให้คำปรึกษาอยู่รึเปล่า แต่จะรังเกียจมั้ยถ้าจะรวมฉันเข้าไปเป็นหนึ่งในนั้นด้วย?

ผมได้แต่ส่ายหน้าทั้งที่ในใจอยากบอกเขาเหลือเกินว่า ผมเต็มใจแค่ไหนกับคำขอนั้นของเขาและผมอยากให้เขารู้ว่า เขาไม่ใช่หนึ่งในนั้น แต่เขาเป็นหนึ่งเดียว...

แต่ผมจะบอกเขายังไงได้ ในเมื่อความกล้าของผม มีเพียงศูนย์เท่านั้น...

End Yamas POV

Jins POV

Day 18:

ผมคิดว่าผมคงบ้าไปแล้วแน่ๆ ทันทีที่รู้ว่ามีรุ่นน้องมาสารภาพรักกับโทโมะ ผมแทบจะเก็บอารมณ์ไม่อยู่ พาลใส่คนโน้นคนนี้ไปทั่วจนกระทั่งได้เจอโทโมะหลังเลิกเรียน เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนผมนึกเคือง ไหนว่าจะให้ผมเป็นที่ปรึกษาไง แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงไม่ยอมบอกอะไรผมเลย หรือเห็นว่าผมไม่น่าไว้ใจ เชื่อถือไม่ได้ หรือเห็นคนอื่นที่เคยเป็นที่ปรึกษาให้เขา ดีกว่าผม...

จินเป็นอะไรน่ะ? เขาถามขณะที่ผมเดินไปส่งเขาที่บ้าน

ไม่มีอะไร วันนี้มันร้อนเลยเครียดไปหน่อยเท่านั้น ผมโกหกเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ เขาเดินไปดักหน้าผม มองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ผมจ้องลงไปในดวงตาคู่สวยสักพักแล้วเบือนหน้าหนี ไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไร

จินโกรธอะไรฉันรึเปล่า? เขาถามต่อ ผมส่ายหน้า นายเป็นอย่างนี้แล้วฉันไม่สบายใจเลยนะ... น้ำเสียงตัดพ้อทำให้ผมต้องหันมามองเขาอีกครั้งอย่างรู้สึกผิด นั่นสิ...ผมมีสิทธิอะไรไปโกรธเขานะ คนรักจริงๆของเขาก็ไม่ใช่ เพื่อนคนสำคัญของเขารึเปล่า ผมก็ไม่แน่ใจ...

เวลาครึ่งเดือนมานี้ทำให้ผมรู้อะไรหลายอย่างเกี่ยวกับตัวเขา ไม่ว่าจะเป็นของที่ชอบ เกลียด สถานที่ที่เขาอยากไป เรื่องที่เขาให้ความสนใจ ผมยังนึกตำหนิตัวเองเลยว่า หากเราไม่ได้แกล้งเป็นคนรักกันแบบนี้ จะมีวันนึงไหมที่ผมจะตระหนักว่า ผมไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย

นายเข้าบ้านเถอะ แล้วเดี๋ยวคืนนี้ฉันจะโทรมาหา ผมบอกร่างเล็กตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มฝืนๆ โทโมะพยักหน้ารับช้าๆแล้วรับกระเป๋าที่ผมยื่นให้กลับไป

กลับบ้านดีๆนะจิน เขาบอกทิ้งท้ายก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ผมมองตามแผ่นหลังเล็กจนลับตา จากนั้นจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เข้าใจความรู้สึกที่อยากย้อนเวลากลับจริงๆก็คราวนี้

ใกล้กันแค่เอื้อม แต่ตลอดมา ทำไมผมถึงมองข้ามคนๆนี้ไปนะ

Day 5:

วันนี้เป็นวันแรกที่เรานั่งกินข้าวกล่องด้วยกันตามลำพังสองคนบนดาดฟ้าโรงเรียน ผมคอยชำเลืองมองสีหน้าของจินทุกครั้งที่เขาคีบข้าวปั้นเข้าปาก จากนั้นก็จะลอบยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นเขาเคี้ยวมันอย่างเอร็ดอร่อย

นายทำอาหารเก่งจังโทโมะ ฉันน่าจะฝากท้องกับนายทุกวันนะเนี่ย จินพูดขณะที่ข้าวยังเต็มปาก เอ่อ...แต่ถ้ามันรบกวนนายเกินไปล่ะก็ คราวหลังไม่ต้องก็ได้นะ เขาพูดเพราะเห็นผมนิ่งเงียบไป คงกลัวว่าตัวเองจะเป็นภาระให้ผม แต่เขาไม่รู้หรอกว่า ผมมีความสุขต่างหากที่ได้ตื่นแต่เช้าเพื่อทำข้าวกล่องให้เขาและเมื่อเห็นเขาชอบอาหารที่ผมทำ จึงไม่แปลกที่ผมจะดีใจ

เอาไข่หวานอีกมั้ย? ของฉันเหลือเยอะเลย ผมแกล้งเบี่ยงความสนใจของเขาโดยการคีบไข่หวานจากกล่องข้าวผมส่งให้ ตั้งใจว่าจะวางลงในกล่องข้าวของเขา แต่เขากลับก้มลงกินไข่หวานจากปลายตะเกียบของผม เหมือนเป็นเรื่องปกติ

นายกินกุ้งทอดของฉันสิ แลกกัน จินคีบกุ้งทอดมาจ่อปากผม คะยั้นคะยอให้ผมกินมันทางแววตาจนผมปฏิเสธไม่ได้ โทโมะ...เกล็ดขนมปังติดแก้มแล้ว กินยังไงเนี่ย ยังกับเด็กแน่ะ จินเอื้อมมือมาเช็ดมันออกอย่างเบามือ ผมรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนวูบพลางเบือนสายตาไปทางอื่นเพื่อซ่อนความประหม่า น่ารักจังนะ... เขาพูดขึ้นมาลอยๆ

เอ๋? ผมเลิกคิ้ว สงสัยว่าเขาพูดถึงใคร

นายน่ะ...น่ารักจังนะ ผมก้มหน้างุดให้คำชมของเขา เคืองตัวเองที่หวั่นไหวกับทุกคำพูดและการกระทำของคนตรงหน้า